Fibromialgia to choroba z grupy reumatyzmu tkanek miękkich. Bywa nieraz nazywana zespołem bólu mięśniowo-powięziowego. Nie znamy dokładnie jej przyczyn, choć istnieje kilka hipotez związanych z jej występowaniem. Jedna z nich głosi, że schorzenie dotyka osób z predyspozycjami do powstawania w mięśniach ognisk mikrourazów. Wśród innych przyczyn bierze się pod uwagę zaburzenia metabolizmu serotoniny, stres, zaburzenia układu immunologicznego. Naukowcy uważają, że chorzy odczuwają uogólnione, wzmocnione bóle z powodu nieprawidłowego przetwarzania bodźców czuciowych w centralnym układzie nerwowym.
Na fibromialgię chorują przede wszystkim przedstawiciele rasy białej, w wieku od 35 do 55 lat. Schorzenie to występuje u kobiet 6-10 razy częściej niż u mężczyzn. Coraz więcej zachorowań odnotowują również pediatrzy, szczególnie u dziewczynek w wieku od 12 do 13 lat. Ocenia się, że w Polsce może chorować nawet 2 miliony osób, ale wiele z nich nie jest prawidłowo zdiagnozowana. A to dlatego, że postawienie właściwego rozpoznania tej choroby jest dość trudne.
Fibromialgia bywa nazywana dziwną chorobą. Stan pacjentów jest na ogół dobry, wyniki badań laboratoryjnych i obrazowych nie odbiegają od normy. W obrębie mięśni i narządów nie stwierdza się uszkodzeń. A jednak chorzy, wędrując od lekarza do lekarza, często są niewłaściwie leczeni i bardzo cierpią. Obliczono, że średni czas upływający od początku objawów do rozpoznania choroby wynosi aż pięć lat! Chorzy biorą rozmaite leki, ale poprawy zdrowia nie odczuwają. Nie określono dotąd pewnych wykładników laboratoryjnych, które potwierdzałyby chorobę. Ponadto nawet wśród lekarzy wiedza na temat fibromialgii nie zawsze jest wystarczająca. To wszystko sprawia, że postawienie właściwej diagnozy jest bardzo utrudnione.
Na objawy fibromialgii mogą nakładać się symptomy innych chorób, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów czy toczeń rumieniowaty. Mówimy wtedy o wtórnym zespole fibromialgii. Fibromialgia bywa też często mylona z innymi schorzeniami, ponieważ większość jej objawów występuje w innych chorobach. Taką podobną chorobą jest zespół przewlekłego zmęczenia, którego obraz kliniczny bardzo przypomina fibromialgię, a cechą różnicującą są towarzyszące stany podgorączkowe, powiększenie węzłów chłonnych i ból gardła.
Ułatwieniu rozpoznania służą kryteria diagnostyczne fibromialgii, ustalone przez Amerykańskie Towarzystwo Reumatologiczne:
- przewlekły, uogólniony ból mięśniowo-stawowy (trwający co najmniej trzy miesiące, zlokalizowany po prawej i lewej stronie ciała, powyżej i poniżej przepony oraz w osi ciała na odcinku szyjnym, piersiowym, lędźwiowym kręgosłupa lub przedniej powierzchni klatki piersiowej);
- bolesność - tzw. tender points - stwierdzona w co najmniej 11 z 18 ściśle określonych punktów, zlokalizowanych w miejscach przyczepów ścięgien lub na ich przebiegu (bolesność badana poprzez ucisk tych miejsc opuszką kciuka lub palca wskazującego siłą ok. 4 kg, którą pacjent sygnalizuje słownie lub grymasem twarzy, cofnięciem badanej części ciała).
Chorzy na fibromialgię określają gnębiący ich ból jako przewlekły, uogólniony, ćmiący, skupiony głównie w częściach przykręgosłupowych i w okolicy dużych stawów, o zmiennej intensywności, wędrujący. Często towarzyszą mu przykre objawy neurologiczne - mrowienie, pieczenie, drętwienie. Dolegliwości bólowe mogą nasilać m.in.: zaburzenia snu, wysiłek fizyczny, spadki nastroju, niepokój, stres, warunki klimatyczne.
Zmęczenie w fibromialgii jest określane przez chorych jako wszechogarniające wyczerpanie, które utrudnia wykonanie nawet najprostszych codziennych czynności. Może to z czasem doprowadzić do ograniczenia aktywności chorego zarówno w sferze fizycznej, jak i mentalnej, choć nie jest przeciwwskazaniem do wykonywania pracy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz